Wie ben ik?

Ik heet Laurence Steenbergen en ik ben kunstenaar. Ik heb ruime ervaring met exposeren in binnen- en buitenland. Mijn kunst-carrière begon met een expositie in New York. In New York heb ik drie keer geëxposeerd, in kunstmagazines gepubliceerd en werk verkocht. Na deze vliegende start heb ik geëxposeerd in Europa en in Azië. Ik heb gepubliceerd in diverse kunstboeken en kunstmagazines. Mijn kunst is opgenomen in de vaste museum collectie in Zuid-Korea en diverse kunstwerken zijn op tour door Europa en in Zuid-Korea. Naast verkopen via galeries, heb ik ook werk in opdracht gemaakt.

Zichtbaarheid is eng

Halverwege mijn twintiger jaren besloot ik op schilderles te gaan. Van kinds af aan was ik al creatief, maar omdat ik goed kon leren op school, verdwenen de creatieve activiteiten meer naar de achtergrond. Na een paar jaar schilderen, opperde mijn schilderdocente al eens dat ik zou kunnen exposeren en zij gaf me ook tips over andere exposerende kunstenaars. Diep van binnen wilde ik dat maar al te graag, maar uitspreken durfde ik dat niet. Mijn gevoel was dus heel dubbel. Ik liet mijn werk nooit zien, zelfs niet aan mijn eigen ouders. Mijn angst van toentertijd begrijp ik nu wel. Als je gaat exposeren, laat je met je kunst ook een stukje van jezelf zien aan de wereld. En dat maakt kwetsbaar.

Tien jaar later kon ik op een nacht niet in slaap komen. Door mijn hoofd spookte de vraag: wat wil ik eigenlijk nog doen in mijn leven? Ooit zou ik wel in New York willen exposeren. Een droom waarvan ik hoopte dat die ooit werkelijkheid zou worden. Midden in die nacht stond ik zomaar op en besloot mijn portfolio te uploaden naar een galerie. Portfolio? Ik had zelfs niet eens een portfolio, maar wel foto’s. En in de flow van dat moment, maakte ik er iets moois van. Voor mijn gevoel had ik niets te verliezen. Afgewezen worden in New York, hoe erg is dat?! Stel je voor dat je afgewezen wordt voor een tentoonstelling in de plaatselijke bibliotheek. Dan zou ik het verder wel kunnen shaken, zo was mijn gedachtegang. In New York worden vast hele volksstammen kunstenaars afgewezen, dus dat zou een afwijzing minder pijnlijk maken.

Ik vertelde ondertussen niemand iets over mijn expositie plannen. De stap om te gaan exposeren was voor mij een pijnlijk proces. Als je niks doet, kun je ook niet afgewezen worden. Als je jezelf laat zien kan iedereen genadeloos zijn mening op je werk loslaten. Dat werk, waar je zelf je ziel en zaligheid in hebt gelegd. Helemaal als je zelf altijd de grootste kritiek hebt op je eigen werk, dan verwacht je dat van anderen ook. Tenminste, zo ging dat in mijn hoofd. Gelukkig zie ik tegenwoordig ook wat er echt goed is aan mijn kunst. Ik denk dat je zelf kunstenaar moet zijn om te begrijpen hoeveel moed het kost om die stap naar exposeren daadwerkelijk te maken.

New York, here I come!

Tegen al mijn eigen verwachtingen in kreeg ik groen licht van de galerie. Ik had er opgehoopt dat ik nuttige tips zou krijgen om mijn werk te verbeteren en had niet eens rekening gehouden met de mogelijkheid goed genoeg te zijn. Ik was vreselijk blij en tegelijkertijd duizelde het me. Een plaatselijke kunstenaars organisatie vroeg ik om informatie, maar die konden me helemaal niet helpen. Ik wist volstrekt niet wat me te wachten stond. Ik had geen idee wat de kosten zouden zijn. Ik had geen idee wat de impact zou zijn op mijn mogelijke kunst-carrière. Ik had geen idee waar ik aan begon! Maar deze kans liet ik niet voorbijgaan: New York, here I come!

Gelukkig trof ik het met de galerie, die zeer professioneel bleek te zijn en me begeleidde bij elke stap. Al met al was ik wel een half jaar bezig met de voorbereidingen van de expositie. Werk ophang-klaar maken of kiezen voor inlijsten. Werk op de goede manier verpakken en verzenden. Ik moest een cv, een biografie en een artist statement maken. Dan moest ik ook nog keuzes maken over de te exposeren werken en de prijzen. Ik liet deze twee keuzes over aan de ervaren galeriehoudster. Ik moest nadenken over promotie, zoals kunstkaarten en publicatie in een kunstmagazine. Ik moest zelf e-mailberichten sturen over de expositie en werken aan mijn exposure. Het duurde een tijdje voordat ik begreep wat exposure nou eigenlijk is en waarom dat zo belangrijk is.

Natuurlijk ging ik er ook zelf heen om bij de openingsreceptie te zijn en dat was een bijzondere ervaring. Ik stond bij de balie van de galerie, keek naar rechts en kreeg een schok. Daar hing mijn werk! Strak ingelijst, mooi uitgelicht en met voldoende ruimte om tot zijn recht te komen. Bam! Het zag er prachtig uit! Wat een kick was dat!

Ik heb veel geleerd over exposeren en alles daar omheen en wil dat graag delen met andere kunstenaars, zodat zij niet alles zelf hoeven uit te vinden. Ook heb ik ontdekt dat ik zeker niet de enige ben die tegen spannende situaties aanloopt. Zelfs heel bekende Nederlandse kunstenaars hebben moeite te geloven in hun eigen grootsheid!

Missie


Het is mijn missie om andere kunstenaars te helpen met exposeren. Ik weet als geen ander hoeveel er komt kijken bij exposeren en ontdekte dat elke kunstenaar hetzelfde wiel moet uitvinden. Ook vond ik dat informatie maar moeilijk te vinden is. Kunst verrijkt de maatschappij en vormt een inspiratiebron voor allerlei disciplines, zoals mode-ontwerpers, meubel designers en architecten. Kunst kan mensen aan het denken zetten, mensen bij elkaar brengen en de wereld een beetje beter maken. Daarom is het belangrijk dat kunst zichtbaar wordt. Ik wil kunstenaars laten zien waar de kracht ligt in hun werk en ze helpen zichzelf goed in de markt te zetten. Met mijn opleiding leren kunstenaars hun kunst-carrière vorm te geven en zo hun bijdrage te leveren aan de maatschappij.

Laurence